طراحی وب سایت

بعد از معرفی توزیع های بسیار برای لینوکس، این بار نوبت به یکی از توزیع های در حال رشد می رسد. آرچ لینوکس (archlinux) از آن دسته توزیع هایی است که تعریف منفی در مورد آن خیلی یافت نمی شود و کاربران لینوکسی که کمی از حد تازه وارد گذشته اند، کارکردن با آن را دلپذیر می یابند.
می توان در نصب لینوکس با نصاب در محیط متنی کنار آمد و خب استدلال خاص خودش را هم دارد: به جای این که با صرف وقت بسیار، گنوم و kde را آنقدر سفارشی کنند که یک نصاب تر و تمیز داشته باشد از نصب کننده استاندارد محیط متنی استفاده می کنند. اما در آرچ لینوکس، مساله دیگری که عذاب آور است مدیر بسته های آن است که در کانال پایدار (stable) نرم افزارهای به روزی ندارد و در بخش ناپایدار (unstable) نیز بخوبی بحث تعیین پیش نیازها و نصب آنها انجام نمی شود، بنابراین در این شاخه جدا شده پایدار از دبیان، باید پیه کامپایل کردن سورس کد را به خود بمالید.
نصب
نصب آرچ لینوکس از طریق دیسک اصلی آن در محیطی متنی همانند دبیان یا اسلک ور انجام می شود. نصب آن ساده است و اگر یک نسخه مستندسازی از وب سایت آرچ لینوکس هم برداشته شود، هیچ مشکلی هنگام نصب به وجود نمی آید.
نصب آرچ با پارتیشن بندی آغاز می شود که می توانید به صورت دستی و به کمک cfdisk و انتخاب نقطه فراز (mount point) نصب را دنبال کنید یا اجازه بدهید خود آرچ لینوکس از تمام هارددیسک شما استفاده کند و به صورت خودکار عملیات فرمت کردن را انجام دهد. گام بعدی، انتخاب بسته ها است. می توانید گروهی از بسته ها را برای نصب انتخاب کرده و تنظیمات پیش فرض انتخابی آنها را تغییر دهید.
همچنین می توانید تنها به نصب خود لینوکس پرداخته و باقی چیزها را بعدا نصب کنید.
پس از آن باید تنظیمات هسته لینوکس را انتخاب کنید که می توانید هسته ide، هسته scsi و یک هسته کاملا سفارشی را انتخاب کنید. در مرحله بعدی، باید تنظیمات پیکربندی سیستم جدید را وارد کنید. فهرستی از فایل های پیکربندی برای شما نمایش داده می شود که هر کدام بخوبی مستندسازی شده اند و بسته به انتخاب شما، به کمک vi یا nano ویرایش می شوند.
هرچند بسیاری از کاربران پیشرفته لینوکسی این مرحله را ساده می بینند و می دانند قبل از این که سیستم بوت شود چه کاری باید انجام داد، اما بهتر بود حداقل سوالی از کاربر پرسیده می شد که چیزی را از قلم نیندازد.
بیشتر تنظیمات پیکربندی در فایل /etc/rc.conf انجام می شود. در مرحله آخر بوت لودر را انتخاب می کنید و تنظیمات مرتبط با آن را انجام می دهید. کل عملیات نصب حدود 15 دقیقه طول می کشد.
مدیریت بسته ها
در وب سایت توزیع آرچ لینوکس آمده است که این توزیع برای کاربرانی طراحی شده که سررشته ای در لینوکس دارند. بنابراین مشخص است که بسیاری از چیزها را باید به صورت دستی تنظیم کرد و سیستم عاملی نیست که تا نصب شود، همه چیزش آماده باشد.
اما بزرگترین مزیت آرچ لینوکس این است که مدیربسته های جالبی دارد. پک من (pacman) شبیه به apt یا emerge عمل می کند. دستورات پک من ساده است، مثلا دستور pacman -syu فهرست بسته ها را با برنامه های نصب شده مقایسه کرده و اگر نیازمند به روزرسانی بود، بسته ها را به روز می کند.
یافتن بسته ها در پک من نیز ساده است، به عنوان مثال، دستور pacman -ss mozilla تمام نرم افزارهایی که این عبارت را در خود دارند، می آورد.
کاربرد
آرچ لینوکس توزیع واقعا پایداری است و اگر بتوانید یک نرم افزار را نصب کنید، دیگر خراب شدن آن کار دشواری است. اما اگر هنوز به ویرایش خطوط متنی فایل های پیکربندی عادت ندارید، سراغ آرچ لینوکس نروید. مثلا برای نصب کارت صدا، باید درایورهای alsa را دانلود کرده و بعد چندین خط را در فایل پیکربندی سیستم ویرایش کنید که این درایور را هنگام بالا آمدن سیستم بشناسد.
آرچ لینوکس یکی از بهترین توزیع هایی است که یک کاربر خبره می تواند داشته باشد و لینوکس خود را به طور کامل مدیریت کند بدون آن که درگیر بسته ها و ... شود. برای نصب آرچ لینوکس به آدرس زیر بروید:
http://www.archlinux.org/download

منبع : جام جم آنلاین  تاریخ : 31   مرداد   1389  شاخه : نرم افزار